Her şey; yaptıklarımız, hayallerimiz, uğraşlarımız, kurduğumuz dostluklar ve ilişkiler… Ya hepsi bunun içinse? Ya tüm faaliyetlerimiz, hiçbir zaman dolmayacak bir boşluğu doldurmaya çalışmaktan ibaretse?
Bir daire hayal edin ve merkezinde sizin olduğunuzu düşünün.. İçinde ufak ufak parçalara bölünmüş alanlar var. Bu alanlar ; Aileniz ? İşiniz ? Arkadaşlarınız ? Dininiz ? Uğraştığınız Hobileriniz ? Uğruna kavga ettiğiniz futbol takımınız ? 250 beygir Motorunuz ? Arabanız?
Şimdi bir bütünüz veya öyle hissediyoruz .. Bu parçalardan bazıları çok fazla yer kaplıyor olabilir hatta tüm hayatımızı ona endeksliyorda olabiliriz. Bazılarımızda bu parçalar çok az bazılarımızda bu alanı doldurmaya çalışıyor. Bütün olanlarımız ise bu daireden ibaret bu kadar basit miydi yaşam ?
Peki bu alanlardan en fazla yer kaplayanın bir anda hayatımızdan çıktığını düşünün şimdi ne yapıcaksınız ? Eğer bunun farkındaysanız çok şanslısınız bunu yönetebilirsiniz fakat farkında değilseniz …?
Önümüzde 3 seçenek var;
Birincisi bu alanı diğerleriyle doldurmaya çalışmak ; Ya ailenize daha fazla sarılıcaksınız ya da mevcut alanlarınıza daha fazla yoğunlaşacaksınız Örneğin arada bir yaptığınız sporla veya arada görüştüğünüz arkadaşlarınızla daha fazla “meşgale” olucaksınız.
İkincisi bağımlılık geliştirmek ; Büyüklüğüne göre şiddetinin arttığı bu durum sanırım en kötüsü olabilir. Alkol ? Kumar ? Uyuşturucu ? Aşırı Yemek ? Oyun ? Alışveriş ? Sosyal medya ? Kişiye bağımlılık ? Günlük hayatta gözümüze hiç gözükmeyen fakat bizi kontrol eden her şey ?
Kendim bu seçeneklerde çok bocaladım. ilkokuldan beri çok mücadele verdim.. Keşke farkında olan birileri benim elimden tutsaydı, birileri bana yol gösterseydi… Çok uzun yıllar bağımlılıklarımla mücadele ettim yıllarca alkol tükettim kendimi perişan ettim.. Çünkü benim alanım çok büyüktü ve ben bu alanı çok erken yaşta kaybettim.. Birden deniz ayağımdan çekildi ve ben o boş kumsalda ne yapacağımı bilemedim…
Üçüncüsü farkında olmak ; Bazı alanlar vardır tıpkı vücudunuzda bir yanık izi gibi siz ne yaparsanız yapın o lekeyi kaybedemezsiniz, boyamaya çalışırsınız altta izi kalır, üstünü örtmeye çalışırsınız altta izi kalır. En sonunda dayanamaz kesmeye çalışırsınız fakat kesemezsiniz … Burada üstümüze düşen tek şey farkına varıp onunla yaşamayı öğrenmektir.
Son olarak ;
Çocukluğumuzda bizi bu alanları öğretecek bu beceriyi geliştirmemizi sağlıyacak rehberlere sahip değiliz. Tabiki aramızda şanslı olanlarımızda var. Burada bunu belirtmemim sebebi aslında çoğumuz ebeveynlerimizi suçluyoruz halbuki onlarda bu durumun farkında değiller…
Bir yanıt yazın